Bij een flinke westenwind hoor je het in de woonkamer van Ilse eerder dan je de struiken in de voortuin ziet bewegen. De oude houten kozijnen van haar rijtjeshuis in Zeewijk lieten een dun gefluit door, en in de slaapkamer aan de achterkant lag na een stormnacht soms een randje fijn zand op de vensterbank. Dit najaar besloot ze samen met haar partner Joost dat het genoeg was. Er kwamen kunststof kozijnen met HR++ glas, en omdat de middagzon vol op de achtergevel staat, wilden ze er meteen elektrische rolluiken bij, plus een screen voor het grote raam van de woonkamer.
Het moment dat de muur toch openligt
Wat veel mensen pas laat bedenken, is dat de beste tijd om aan de elektra voor rolluiken te denken precies de week is waarin de kozijnen worden vervangen. “De monteur zei het eigenlijk terloops,” vertelt Ilse. “Als de oude kozijnen eruit zijn, kun je zo bij de spouw en de dagkanten. Daarna is alles weer dicht en afgewerkt, en dan wordt het hakken of een kabel in een gootje langs je nieuwe kozijn.”
Een elektrisch rolluik heeft een motor in de as, en die motor heeft een voedingskabel nodig. Daarnaast moet er een schakelaar komen, of een ontvanger als je met een afstandsbediening werkt. Die kabel moet ergens vandaan komen, en het liefst niet vanaf een stopcontact onder de vensterbank met een snoer dat zichtbaar naar boven loopt.
De kozijnleverancier legt zelf geen elektra aan, maar adviseerde om iemand te laten komen in de dagen tussen het uitbreken en het afkitten. Zo kwam er via een buurvrouw aan de Planetenweg een elektricien IJmuiden langs, op een dinsdagochtend dat de oude ramen al op een stapel in de voortuin lagen. Hij trok leidingen naar de plek van elke motorkast, gebruikte buiten een kabel die tegen zon en vocht kan en maakte de doorvoer naar buiten in overleg met de kozijnmonteur, zodat de folie rond het kozijn netjes dicht kon blijven. “Daar waren ze allebei nogal precies in,” zegt Ilse. “Logisch ook. Een gat waar het doorheen waait, daar hadden we nou juist genoeg van.”
Wind van zee is een ander verhaal
Bij de screen voor de woonkamer kwam een extra vraag op tafel. Een rolluik van aluminium lamellen kan wel tegen een stootje, maar een doek dat bij harde wind beneden blijft hangen, krijgt het aan de kust zwaar te verduren. Wie weleens over de Kennemerboulevard heeft gelopen terwijl de wind recht over het strand komt, weet hoe snel het daar omslaat. Daarom kwam er een windsensor op de gevel, die de screen vanzelf omhoog laat gaan als het te hard gaat waaien. Ook daarvoor moest er een dun kabeltje naar buiten, en ook dat kon mooi mee nu alles nog openlag.
Schakelaars waar je ze zoekt
Over de schakelaars hebben Ilse en Joost langer nagedacht dan over de kleur van de kozijnen. Een schakelaar naast elk raam leek hun eerst overdreven. Uiteindelijk kwam er toch per raam een schakelaar voor op en neer in de muur, en bij de achterdeur een centrale knop om alles in één keer te laten zakken. “Op een zomeravond loop je toch langs die ramen,” zegt Joost. “Dan wil je niet eerst een afstandsbediening zoeken die de kinderen mee naar boven hebben genomen.”
Het voordeel zagen ze pas echt een paar weken later. De binnenkant was afgewerkt, de dagkanten waren gestuukt, en nergens was een kabel te zien. Geen gootjes, geen snoer naar een stopcontact. Een kozijnmonteur en een elektricien IJmuiden die een ochtend samen om dezelfde opening staan, dat klinkt als gedoe, maar het scheelt achteraf een hoop breekwerk in een muur die net klaar is.
Toen begin oktober de eerste herfststorm over de pieren kwam, zaten Ilse en Joost op de bank en hoorden ze vooral niets. De screen was een uur eerder vanzelf omhooggegaan. Op de vensterbank in de slaapkamer lag de volgende ochtend geen korrel zand.